Filip Çakuli rrëfen me dhimbje humbjen e mikut të tij të ngushtë, Koço Devole, humorist i madh i Shqipërisë, me të cilin punoi dhe jetoi për 42 vjet. “Ndjehem si peshku pa ujë! Ishte pjesa ime e dytë”, thotë Çakuli, duke kujtuar ditët e punës së përbashkët në revista, koncerte, skeçe dhe emisionin “Fiks Fare”. Ai përshkruan momentin kur hyri në zyrën bosh të Koços dhe ndjeu lotët të rridhnin për herë të parë pas shumë viteve, duke përjetuar humbjen e një shoku dhe bashkëpunëtori të rrallë.

Koço Devole nuk ishte vetëm një humorist në skenë, por edhe një figurë shumë e dashur për miqtë, kolegët dhe publikun. Ai udhëhiqte aktorët dhe artistët në estradat dhe koncertet më të mëdha të vendit, duke bashkuar emra të njohur të muzikës dhe humorit shqiptar. Jashtë skenës, ai ishte i afërt me familjet dhe fëmijët, duke sjellë gëzim dhe humor në çdo vizitë, qoftë në qytet apo në fshat.

Filip kujton dhe periudhën kur Koço u largua për në Amerikë në vitin 1998, për shkak të situatës së vështirë në Shqipëri. Megjithatë, Koço vazhdoi të punonte për komunitetin shqiptar atje, duke organizuar koncerte për emigrantët dhe duke ruajtur shpirtin e tij humoristik edhe në largësi. Ai mbante kontakt të ngushtë me miqtë dhe bashkëpunëtorët, ndërsa jetonte një jetë të qetë larg skenës.

Filip tregon edhe episodet e vështira, si arrestimi i Koços në Itali, për të cilin politikëbërës dhe miq e ndihmuan të dëshmojë pafajësinë e tij. Ai kujton mënyrën si Koço ruante humorin dhe dinjitetin edhe në situata të vështira, duke i bërë të qeshin edhe gardianët dhe duke ruajtur shpirtin e tij të pashoq.

Në fund, Filip thekson se ajo që do të mbetet përjetësisht në biografinë e tij është bashkëpunimi dhe miqësia me Koço Devolen. Për të, 42 vjet punë dhe qindra artikuj, libra dhe skenare nuk kanë rëndësi krahasuar me mundësinë që të krijonte humor dhe të jetonte pranë një nga figurat më të dashura të artit shqiptar.