Katër javë para nisjes së mandatit të tij të dytë, Donald Trump tronditi politikën globale duke hedhur idenë e rimarrjes së Kanali i Panamasë, duke akuzuar Panamanë për tarifa të larta ndaj anijeve amerikane dhe ndikim të shtuar të Kinës. Kërcënimi, fillimisht i interpretuar si taktikë negociuese, çoi në lëshime të shpejta nga presidenti panamez José Raúl Mulino, pa nevojë për ndërhyrje ushtarake.

Ndryshe ndodhi në Venezuelë, ku Trump autorizoi një operacion ushtarak për kapjen e Nicolás Maduro, duke shënuar përdorimin më të madh të forcës amerikane në hemisferën perëndimore në dekada. Ky veprim, i justifikuar si luftë kundër trafikut të drogës dhe sigurim i burimeve energjetike, u pa si shembull i qasjes së njëanshme të Trump ndaj politikës së jashtme, larg modelit tradicional të koalicioneve.

Gjatë vitit të parë të mandatit, Trump ndërmori një sërë veprimesh të forta: goditje ushtarake në Jemen dhe Iran, presion ndaj aleatëve evropianë për rritje të shpenzimeve të mbrojtjes në kuadër të NATO, kërcënime me tarifa tregtare dhe kërkesa strategjike ndaj Danimarka për Groenlandën. Kjo qasje, e quajtur “Doktrina Trump”, e përqendron fuqinë amerikane te figura e presidentit dhe e trajton diplomacinë si proces transaksional.

⏩𝐊𝐋𝐈𝐊𝐎 𝐊𝐄𝐓𝐔⏪ 𝐏𝐄𝐑 𝐓𝐄 𝐋𝐄𝐗𝐔𝐀𝐑 𝐋𝐀𝐉𝐌𝐈𝐍 𝐄 𝟐..!!!

Analistët theksojnë se, ndonëse kjo paparashikueshmëri ka sjellë lëvizje aty ku kishte ngecje, ajo ka cenuar besimin e aleatëve tradicionalë dhe ka krijuar paqëndrueshmëri. Me sfida të mëdha përpara – nga Ukraina te Kina dhe Tajvani – mbetet për t’u parë nëse strategjia e ashpër e Trump do të prodhojë fitore afatgjata apo do të thellojë tensionet globale, siç vëren edhe revista TIME.